Ég á mér draum....ég vil síður ræða það.

En hvernig er það með tilvistarleysi þess sem ekki er en samt við ræðum um sem eitthvað sem allir ættu að þekkja? Sannleikur, góður vilji, réttindi? Skiptir þetta einhverju máli. Þetta eru bara einhverjar skyntruflanir í afskræmdu samfélagi sem byggir sig upp á kúgun minni manna.

Hví leyfum við svona hluti? einfaldlega því maður er eigingjarnt helvíti sem vill aðeins sjálfum sér góðs. Við viljum vera hinir stærri til að kúgast á þeim manni.

Þetta er mín skoðun, ekki ykkar þannig að fyrir mér, sem eigingjarnri mannveru, er skítsama um ykkar álit.

-Scratch Fury "Destroyer of Worlds"

Nýir tímar kalla á nýja skynjun þess sem umhverfis manns henndir í mann. Ef maður skoðar það sem kringum mann fer þá sér maður að allt virðist vera í réttum skorðun. Lífið er ekki gott, per se, heldur bara eins og það á að vera. Það hefur sinn vanagang og virðist ekkert mikið vera að fara breyta út af fyrirfram óákveðnum plönum sínum.

Hvernig skynjar maður annað fólk annars. Hvað er fegurð? þetta er hugmynd sem ég hef verið að vellta fyrir mér undanfarnar stundir. Líkamleg og andleg fegurð fer ekki endilega saman, það vita allir en sú fegurð sem heillar mig þessa stundina mest af öllum er þegar persónuleiki manneskjunnar síast í gegnum útlitið og maður sér strax við fyrstu sín hve manneskjan hefur góða sál . Afhverju ég þarf að vera væminn núna veit ég ekki en finnst mér það bara vera eitthvað svo ámótlega við hæfi þegar snjórinn er að byrja að falla og allt virðist vera við að það að hverfa í kulda og myrkur veturkonungs.

Þetta er árstíð sérstaklega vel til þess fallin að líta yfir það sem liðið hefur og skoða það sem koma mun út frá reynslunni. Ég sé ekki eftir neinu sem ég hef gert síðan síðast ég upplifði þessa þátíðargagnrýni, þ.e. síðasta haust. Það sem ég hef gert var kannski ekki gáfulegasta sem ég gat gert á hverri stundu en allt var það þess virði því það er það sem hefur gert mig að þeim sem ég er í dag. Góðum eða slæmum, löskuðum eða stálpuðum.

Ég mæli með að allir líti yfir farinn veg og skoði hvað þeir hafa gert og sjái kostina við gjörninga sína ekki bara hinar myrku hliðar þess.

Lífið er opinberlega orðið að veraldlegu tómi uppfullu, þótt ótrulegt virðist, af drasli og mistökum mínum.Hvernig sem ég sný mér og hvert sem ég fer blasa við mér dyr sem aldrei opnast eða máðir gluggar sem vart er hægt að rýna út um. Í hverfandi ljósi sé ég allt sem framhjá mér fer og ég mun sjálfur aldrei öðlast. Þunglyndi hefur endanlega sest að í mér og hví ætti maður að hafa fyrir því að gera nokkuð þegar allt fer hvort eð er á versta veg á endanum.

Líkaminn deyr og sálin fer vonandi með honum því ef sálin þraukar eftir fráfall hins veraldlega forms er lífið fyrst orðið að ómögulegum atburði. Ég vil ei vera eftir formlaus og þjáður. Fremur vil ég fá að hverfa í tóm sem ekki er fullt af þeim sársauka og skammbæru gleðistundum sem tilvera mín einkennist af. Sumir segja máské að þetta sé bölsýni og rangt með öllu. Hver dæmir fyrir sig og allir hafa líklegast rangt fyrir sér því ég held að ekkert sé rétt. Veröldin skapast af röngum viðhorfum, ákvörðunum og tilfinningum.

Héðan í frá og til dauðadags míns, sem ég hef miklar áhyggjur af að verði langt í, mun ég ekki opna mig fyrir öðru fólki. Of oft hefur það snúið upp á móti mér og ég endað eftir einn í sárum. Hví að sýna tilfinningar og viðurkenna tilvist þeirra ef það eina sem fæst með því er brotið hjarta og líf sem er kalt? Kaldhæðni mín særir mig mest því stundum snúast orð annara úr gleði yfir í sting í eyrum mínum og minn eiginn persónuleiki orsakar mitt innra mein.

Blátt lítið blóm eitt er, ber nafnið gleymmérei...

Gleymið mér ei þegar ég verð ekkert nema skel, ekkert nema þykkur hjúpur sem hleypir engum tilfinningum fram og þögnin verður mitt eina svar við spurnum ykkar.

Kannski tek ég hlutum of alvarlega...kannski bíð ég bara eftir einhverjum sannleika sem er mér handan taks í þessum orðum. Kannski er ég bara fífl og asni sem ekki skilur gleði lífsins, skilur ekki að stundin er það eina sem við höfum, skilur ekki að langvarandi hamingja er eitthvað sem enginn öðlast að lífsgleði komi í smáum skömtum. eins og Denis Leary sagði: Happiness comes in small dozes: a cookie a sigarette and a five second orgasm. You eat the cookie, have the orgasm and smoka e sigarette.

Ég neita að trúa því að allt sé svo niðurrífandi sem sú speki að allt sé hverfullt. Allt er hverfullt, það er staðreynd, en ég neita því samt.

Ef mér er ekki ætlað að finna hamingju þá lifi ég sáttur við það inní skel minni og horfi á heiminn þjóta fram hjá mér.

Nú er aldur færður yfir eins og galdur. Að vísu var ekkert kynlegt við þennan afmælisdag líkt og venjulega. Með blámatapi himins og kuldanum nálgast ég einnig dauða minn hægt og bítandi. Árin eru orðin fleiri en fyrir viku síðan og innanskams verða gráu hárin orðin fleiri en árin og tennurnar færri. MArgt hefur á daga mína dregið síðan ég lét fyrst orð um fingra rita en ég veit að ykkur er sama um það sem ég geri og hvar ég geri það þannig að viska mín þessa stund verður ekki um mitt líferni heldur um andans auð og angist lífs mót þeim anda.

Líkt og að frelsið þurfi að hopa fyrir öryggi þarf andinn að hopa fyrir lífinu. allt er of stutt og það er ekki fyrr en maður er orðinn mun eldri en ég að maður finnur andann en þá er maður venjulegast að brjóta niður dauðans dyr og öskra á einhvern um að færa ser kaffi. Fullkomlega rökrétt ef forðast er að hugsa um það.

En ég vil ekki hafa þetta lengra því ég nenni ekki að skrifa meir um ómarkverð málefni sem nútíma steríótýpur forðast að hugsa um vegna álagsins sem fylgir því að falla í hópinn alræmda. þannig up yours og túdílú

[	Skap	|	ecstatic	]
[	Músíkin	|	Garún Götusmiðir	]

Grámóða dagsins færist yfir og ekki er mér ljóst hvort sólin muni láta sitt fáránlega smetti sýnilegt undir þessum kringumstæðum. Ætli það sé ekki annars bara ágætt að sleppa við hana í dag. Sumarfrí hófst fyrir skömmu hjá Dúna. Hvað felur það í sér? Ég hef komist að því að það er allveg jafn mikil vinna og að vera í starfanum fyrir utan að þetta er bara ólaunað í staðin. Ekki eru það góð skipti að mínu mati en hvað veit ég svosem um afslöppun og rólegheit.

Blóminn þau sofa í glugganum/ myrkrið er komið til að hugga mig.

Brilliant lína hjá sssól hér í den en svona er víst allt í veröld þessari það sem var í den er gott það sem er núna er flest rusl sem geyma ætti í hausnum á höfundum sem aldrei skrifa neitt frá sér og forða oss þá frá þessari ömurð andans og allra niðurbrjót. hvernig getur fólk fílað það sem ómögulegt er og ekki hægt að flokka sem einstakt eða gott. Hlustað á ómegnuga tónlistamenn, lauslega orðað, hrauna frá sér einfelldningslegum takti undir snaggaralegt röfl laglausra manna í von um að verða næsta stórstjarna. Þetta er ekki tónlist heldur misheppnuð ræðuhöld.

Ef þið eruð ósammála þá er mér eiginlega sama.

Langt síðan maður hefr og pikk'ð rúnr hér á vafr.

Ég hef eigi gert neitt er vit má felast í, og ef það felst samt vit í því var það vit alheimsmeistari í fallin spýta eða eitthvað ámóta kjánalegum leik. Ég er opinn maður og glaður þótt merkilegt megi virðast og stefni á að opnast svo mikið að ég hverf í öfugri útopnun og fer hring í tómarúm eða álíka.

fjandi og hel, andlit og nef, við hnerrum hjartanlega, allt gengur vel ef þú átt vinarþel.

kjaftæði. Ég á vini og samt gegnur allt á brauðfótum blautum af mjólk.

Að sitja heima hjá sér með mjólkurglas og kex á þriðjudagskveldi og íhuga hvort það væri ekki betra að deyja og gráta yfir eigin ömurð. Egóista helvítisvorkunn, sjálfsmeðaumkunardýrkun á einhvern máta hvað er eiginlega að í kollinum á manni?

Tíminn líður og ekkert kemur skrifað frá mér. ég hef sokkið undanfarið í stefnulaust þunglyndi með verulega misheppnuðum tilraunum til morðs andans. Ég hef ekkert skrifað því ég hef ekkert að skrifa; engar sagnir, engar innsýnarfullar vísidómsperlur með misheppnuðu orðagljáfri eða nokk annað sem á daga mína hefur drifið.

Ég er búinn að vera innilokaður í amstri minnar eiginn sjálfvorkunnar og bölvunar.

Ok. sagnabrot úr tilvonandi skáldsögu eftir Jón Dúnhaug, fer lauslega með orðið tilvonandi.

Einnig er þetta ekki endanlegt brot.

Brennandi Vængir (brot)

Það er það merkilegasta við sársauka hvað maður finnur stundum ekkert fyrir honum. Ég var búinn að sitja í mygluðum sturtuklefanum hjá gömlu konunni í ríflega klukkutíma þegar ég kláraði að sauma fyrir stungusárið í síðunni á mér. Svörtu gallabuxurnar voru orðnar gegnvotar af vatni, vodka og blóði og leðurjakkinn minn frá Bretlandi var í henglum eftir flótta minn. Ég greip um blöndunartækin og dró mig á lappir með erfiðum. Það hefðu liðið margar vikur fyrir sárið að gróa og fyrir mig að fá fullan kraft aftur en ég til allrar ólukku þá verð ég dauður fyrir þann tíma. Ég kom mér út af klósetti kerlingarinnar og inn í stofuna. Ég rétt leit í spegillinn við vaskinn og sá að ég var vart spegilmynd af mér eins og ég var. Blóðleysið hafði ekki gert mér neitt gott og skurðurinn á hálsinum var enn djúpur og sársaukafullur. Ég sattist á stofugólfið og leit í augun á gömlu kellingunni. Hún var nú ekki búin að hreyfa sig mikið á þessum klukkutíma sem ég hafði þekkt hana. Blóðið var nú samt hætt að seytla úr skotsárinu á maganum en fallegi kjóllinn hennar með rósunum var alveg ónýtur. Svipað ástand var á dótturdóttur hennar í svefnherberginu.

Ég hafði ekki hugmynd um að stelpan væri í heimsókn þegar ég bankaði upp á hjá kellingunni um miðnætti. Merkilegt hvað svona ljúf en samt ljótt kerlingarhró gat komið út af krökkum. Þegar ég bjó í hverfinu sem krakki þá sá maður stelpurnar hennar oft og mörgu sinnum fyrst við vorum nú nágrannar. Ein var nokkuð eldri, tuttugu og eitthvað, og síðan ein ári eldri en ég og ein á svipuðu reiki. Ég var kannski ekki nema einhver polli en djöfull voru þær montnar af sjálfum sér þessar stelpur. Ég gat ekki einu sinni talað við þær án þess að sær störðu mig niður fyrir ósvífnina. Djöfull gat ég hatað þær. En amman, gamla kellan, sem lá hliðin á mér dauð tveim áratugum síðar var ósköp ljúf við mig.

Ég fékk samt lokahefndina einhverjum áratug síðar þegar ég hitti yngstu dótturina niðri í bæ. Ég veit nú ekki hvað ég var að gera þegar hún valsaði upp að mér, ég efast um það eftir á hversu gáfulegt iðjan sem hún truflaði var. Djöfullinn hafi það, hún var orðinn svaka kroppur og andlitið eins og á einhverri grískri gyðju. Ég glápti á hana með dópuðum augum og hún malaði eitthvað um að við hefðum verið að leika okkur saman sem börn og hvort ég mundi eftir því. Ég var í hörðum efnum á þessum tíma en ég mundi samt eftir því hvernig þær störðu fullar fyrirlitningar á horaða strákinn í næsta húsi.

Eitt gott kom þó út úr þessu kvöldi. Við spjölluðum eitthvað saman og fórum burt úr bænum. Við höfðum engan hitt alla leiðina úr miðbænum og austur í Kleppsholt. Hún stoppaði eitthvað til að athuga skóinn sinn og þá lét ég til skara skríða. Með krepptum hnefa lét ég höggin dynja á postulíns andlitinu uns það var alblóðugt og tennurnar lágu í forinni. Hún var enn þá við meðvitund þannig ég stóð upp og sparkaði í kviðinn á henni þar til enn meira blóð vall úr brotnum kjaftinum. Ég var hömlulaus, ég veit það núna og hef orðið mun fágaðri í morðum eftir þetta fyrsta, og áður en ég vissi var ég búinn að rífa af henni fötin og skera í fullkomnu brjóstin hennar. Hún var fyrst að fara æpa þegar þangað var komið. Afhverju hún hafði ekki gargað frá upphafi veit ég ekki og kemur mér ekki við en ég varð að bregðast fljótt við til að enginn myndi heyra í tussunni. Ég var orðinn rólegrio núna og vildi hana bara finna til sársauka enn lengur en þörf var á. Ég féll á fjórar fætur með hálsinn á hanni undir vinstra hnénu og bringuna undir hægra. Djöfull þagnaði hún fljótt meðan hún var að kafna. Mér fannst það samt ekki nóg að bara kæfa hana sísvona eftir allt sem hún hafði gert mér, það var bara ekki sanngjarnt. Þegar ég var að kýla hana í magann milli þess sem þungi minn kæfði hana horfði ég á nakinn líkamann og fattaði að ég var djöfulsins hálfviti að hafa ekki nauðgað henni áður en ég drap hana. Þegar ég ætlaði að fara gera eitthvað í því fann ég að hún hætti að berjast um. Ég missti af tækifærinu en það voru alltaf tvær systur eftir.

Að losa sig við lík var fáránlega auðvelt hér í den og enn hefur ekki tangur né tetur hafi stelpunni fundist. Ég sagði að eitthvað gott hefði komið út úr kvöldinu og þá átti ég ekki við sanngirni heimsins að ég fékk hefndina mína heldur þá ákva ég að hætta í dópinu. Ég álpaðist heim til foreldra minna sem voru glaðir að sjá mig eftir að ég hafði verið á götunni í 3 ár og að vita að ég ætlaði að hætta í ruglinu. Ég kláraði Menntaskólann á næstu árum með góðar einkannir og hélt til Bandaríkjanna í nám þar sem ég lærði fyrst eitthvað að viti. Verst þótti mér að hafa aldrei náð hinum tveim dætrunum en það er ekki öll von úti enn.

Framhald síðar, hefði kannski átt að taka fram ekki fyrir viðkvæma því þessi saga er suddi.

Ég ætti að fá langdregna leiðindasetu metna til eininga. Nú er ég búinn að vera að hverfa inn í mig og skoða sjálfið í 6 klukkutíma meðan ég og húki við örmagnandi athafnaleysi í vinnusköminni minni. Valinquenta hefur þó veitt mér smá huggun og fróðleikurinn um Fëanor er ávallt skemmtileg lesning. Fyrir óvita þá er Valinquenta partur af Silmarillion, eða Quenta Silmarili eins og ritið heitir einnig.

Ég er  að skrifa til að halda mér vakandi þannig ég ætla bara að skrifa um ekkert, en þó slatta af því.

Hvað með smá sagnabrot.

Skuggamynd barst fyrir gluggann eina ferðina enn og krafsið hófst á ný. Langir kengbognir fingur sem meira áttu skyllt við fálmara einhvers óhugnaðar teigðust til og frá handan rúðunnar. Ungmærin vellti sér úr faðmi mannsins og gekk hrædd að glugganum. Eins og klippt úr lélegri hryllingsmynd áttunda áratugarins var veturbert tré að bærast í kuldastormi. Það fussaði í henni fyrir að hafa verið hrædd. Fínlegar hendur hennar drógu gluggatjöldin betur saman sem hinnstu vörnina við snjónum og dæmandi augum úti við. Hún vildi ekki fara aftur í rúmið til gamla mannsins sem baðaði arm út í loftið í leit að ungu stúlkunni. Kuldakast skjók hana og hún hraðaði sér í náttborðsskúffuna. Svört leðurtaska á stærð við seðlaveski beið hennar og innan stundar var hún aftur söm við sig og einn stakur blóðdropi á hendinni einu ummerkin. Hún settist á gólfið undir glugganum og fylgdist með verndara sínum eins og gamli maðurinn sem hafði keypt hana kallaði sig. Hann lá nakinn í bælinu og hraut og titraði þannig slepjukennt og sveitt spikið gekk í bylgjum. Hún hafði þurft að liggja undir honum í 5 ár meðan hann slefaði yfir hana og notfærði sér kraftleysi hennar. Hún var ekki nema nýorðin átján og eina sem hún mundi var ógeðslegur andardrátturinn og myglaðar tennur. Hún skoðaði sprautuna sem lág í kjöltunni og allan snjóinn sem eftir var. Það tók ekki nema fimm mínútur að undirbúa frelsunina. Af meiri krafti en hún vissi að hún hefði barði hún sprautuna niður í brjóst karlsins og spjó dauðanum inn í hjartað. Hann reis snöggt upp og barði hana fast í andlitið þannig hún flaug þvert yfir herbergið en um leið og högginu var sleppt hafði hann hrunið niður froðufellandi og slátraður.

J´ja fyrst sagnbrotið er búið þá bara góða nótt.

Þegar hitnar loftið og andansklukkur klingja í húmin berast augu manns til  sjávar og reyna að horfa út yfir sjóndeildarhringinn. Allt er kyrrt og blámarnir tveir skerast saman í óendaleika sínum. Á stundum sem þessum er maður viss um tilvistarleysi guðs. Það er kraftaverk segja sumir en ég segji að þetta er bara gangur lífsins, fallegur gangur en gangur þó. „Hamingja kemur í litlum skömmtum, sígaretta, bjórsopi eða fimm sekúndna fullnæging.“ Svo sagði Denis Leary eitt sinn og er það skuggalega rétt.

Samt er þó eitthvað meir en þetta. Að vera í viðurvist heimsins við sólarupprás, faðmlagið í kuldanum eða vitneskjan um að einhver elski mann endist lengur en skammtahamingja meistara Learys. Það er eitthvað við þá hluti sem orsaka það að manni líður vel langt eftir að þeim er lokið. Sérkennilegt sem það hljómar þá vona ég að allir láti líf sitt stjórnast af þessu. Því miður eru alltof margir sem lifa lífinu í græðgi en ekki leit. Að éta upp sem mest og vona að það seðji hungrið í ánægð. Ég enn fremur vona að þeim líði ekki vel. Þeir eiga það skili'ð að líða illa fyrir þær sakir að skilja eki sanna lífsunað.

Ég veit ekki hvaða rétt ég hef til að segja eitthvað svona.

Skál, bræður. Í dag er lífið gott! 

[	Skap	|	námsfús	]
[	Músíkin	|	Foundations of stone	]

Það er tekið fram í þriðja bindi Hringadróttinssögu að Munnur Saurons gæti jafnvel hafa verið maður en það er svo langt um liðið síðan hann sneri að illsku að hann man sjálfur ei sitt eigið nafn. Sú spurning vaknar hjá öllum lesendum hver þessi einstaklingur var þá í raun. Við vitum að hann fékk enga af hringjum manna því Nazgûl eða hringvomarnir báru þá og orsakaði það rökkurskiptatilveru þeirra. Hringar álfa gengu til Elronds, Galadríel og Gil-Galad(og eftir fall hans til Gandalfs). Hringar dverga hurfu en efast ég stórlega um að maður myndi geta notað þá verandi að dvergarnir voru ekki skapaðir af Eru(alföðurinum) heldur af Oromë ef minni mitt man rétt og því algerlega óskyldir og myndu ekki þjóna neinu fyrir mann eða vitka eða álf.

Því vaknar spurningin um hví Munnurinn helst lifandi svona lengi? Ekki er það máttarbaug að þakka(eða kenna) heldur einhverju öðru. Erfitt er að sjá að kraftur Saurons berist það sterkt um blóð Munnsins að hann haldist lifandi að eilífu, því Sauron hefur aðeins kraft til að tortýma og er styrkur hans magur vegna skorts á hringnum eina þar sem hans eigin lífskraftur berst. Því er mjög ólíklegt að hann gefi af sínu takmarkaða krafti til manns og enn síður álfs.

Þegar upprunalegu orrustunni við Myrkradróttinn lauk, í raun 1600 árum eftir að henni lauk, er fyrst minnst á vitkana 5, Curúnír sem síðar kallaði sig Sarúman, Radagast á íslensku Ráðagestur, Mithrandír sem oftar gekk undir nafninu Gandalf og svo tveir bláklæddir vitkar

"...But there were others, two dressed in sea-blue...of the Blue little was known in the west [of Middle-earth], and they had no names save Ithryn Luin ‘the Blue Wizards’; for they traveled to the east with Curunír, but they never returned; and whether they remaine in the East, pursuing there the purposes for which they sent; or perished; or as some hold were ensnared by Sauron and became his servants it is not now known. But none of these chances were impossible to be.”

Nöfn þeirra eru síðar gefin upp sem Alatar og Pallando,m samkvæmt bókinni unfinished tales, þar sem áðurnefnd tilvitnun er, þá var Alatar Maia af Oromë og Pallando gerðist Maia af honum síðar meir. Maie eru svipaðir englum eða hálfguðum. Sagt er að þeir hafi haldið í austurlöndin sem yfirfull voru af svikurum og mönnum sem seldu sig Sauron og aldrei heyrst frá þeim framar.

Nú er ráð að skoða aðeins nánar í þessa tvo Vitka. Annarstaðar er sagt að þeir heiti Morinehtar(Alatar) og Romestamo(Pallando). Morinehtar var maia af Oromë en Palando kom með honum sem vinur. Sagt er líka að aðeins Gandalf hafi lokið við verk sitt, Sarúman sneri sér til illverka og Radagast gleymdi sér í náttúrunni.

Það er augljóst að Sauron gat snúið Vitkum á sitt band. Sarúman var hvítur en í bókinni varð marglitaður við að fallast illskunni á vald. Það sem ég vil halda fram er að Sauron hafi snúið Pallando móti Alatar og orðið Munnur Saurons snemma á 17 öld. Um það leiti voru þeir búnir að vera í um 100 ár meðal óvina og Pallando er þekktur fyrir að skipta um meistara, skipti um yfirVala fyrst úr Nienna í Manods og svo í Oromë til að hljóta enn meiri frama. Því er ekkert sem stendur honum í vegi fyrir að drepa Alatar sem var sannur en aumur, verandi annar af tveim lágsettustu vitkunum, og taka að þjóna Sauron. Miðað við það að illska geti spillt Sarúman ætti að vera auðvellt fyrir hana að spilla lægri Maium. 

Sterkasta dæmið um spillingu Maia er þegar Morgoth(Melkor), sem var Vala og Sauron ekki nema Maia undir honum, spillti hundruð Maia og urðu þeir að balroggunum sem alkunnir eru.

Þetta er kenning mín um hver Munnur Saurons er, Maiann Pallando. 

Ein pæling og svo læt ég ykkur í friði vera.

'i fyrsta hluta Genesis í biblíunni skapar guð heimin og hvílist á þeim sjötta. Ef guð er almáttugur hví þarf hann hvíld.

Ég líð yfir hafið og undir silfri stjarna berst mér ásýnd undurs sem handan er skilnings minnar dauðlegu sálu. Tilfinning einkennielgri en ástin sem brennt hefur haf og himnafesti. Mér sýnist sem speglist stjarnblik í svörtum sæ og andlit kunnugs rísi úr viðjum djúpsins. Þvalur lófi salta strýkur mér um vanga og krafturinn dregst úr mér. Ég stari, ég brosi, ég hlæ.

Gleðistund í glundroða næturinnar. Ég tapa fluginu og steypist á kaf í hyldýpið sem sálu stelur. Ég finn ég kulda né óþægindi. Hvernig ætli sé að leyfa sjálfum sér sökkva uns allt utan saltaðs vatnsins er horfið úr ómerkari sálu manns. Vatnið er draumur líkt og tveir vegir. Vagg og velta. Vinda úr sér mæðuna er sólin rís í austri og ylur færist yfir ríki Pósedóns. Gleymdar eru stundirnar sem færðu mig í sjóinn en minning um haf og bylgjur myrkvaðar loða enn við sál.

Kannski maður syndi á ný í sjónum er síðari stundir draga nær eða finni sér lækjarpoll að busla í. Efast ég þó um að ég geti sætt mig við lækinn er ég hef einu sinni séð hafið. Líkt og maður sem bragðað hefur á unaðsvíni lætur ekki bjóða sér verra eftir það. Þannig líðan fylgir mér þó aðeins hafi ég lyktað af víninu góða.